Als je jezelf in de weg staat

De meeste mensen bereiken hun doelen niet omdat hun doelen te groot zijn. Ze bereiken ze niet omdat ze zichzelf overtuigen dat vandaag niet het juiste moment is om eraan te beginnen.
We kennen het allemaal: op een bepaald moment nemen we ons voor om gezonder te gaan leven, een nieuw project te lanceren, de zaak naar een hoger niveau te tillen, een belangrijk kampioenschap als doel te stellen of voluit te gaan voor een prestatie waarvan we weten dat ze binnen handbereik ligt. Het doel is helder. De motivatie is aanwezig. We hebben zelfs al een plan in ons hoofd. En toch gebeurt er... niets. 
Of toch niet meteen. Eerst moet er nog wat meer informatie verzameld worden. Eerst moet de agenda wat rustiger worden. Eerst moeten de omstandigheden beter zitten. Eerst moeten we meer tijd hebben, meer energie, meer zekerheid of meer vertrouwen. Wat begint als een logische reden, groeit vaak uit tot een patroon van uitstel dat maanden of zelfs jaren kan duren.

'Misschien is de meest confronterende vraag wel deze: wat ontbreekt er vandaag werkelijk om een eerste stap te zetten?'

Wat er gebeurt, is dat we onszelf vertellen dat we nog niet klaar zijn, dat er eerst nog iets ontbreekt. In werkelijkheid proberen we vaak echter iets anders te vermijden: onzekerheid. Want zodra we echt beginnen, kunnen we falen. Kunnen anderen onze inspanningen beoordelen. Kunnen we ontdekken dat iets moeilijker blijkt dan gedacht. En precies daarom voelt blijven plannen soms comfortabeler dan starten. Dat is hoe we onszelf dan in de weg staan. Ons brein is opmerkelijk creatief in het produceren van excuses die logisch klinken. Natuurlijk is tijd een factor. Natuurlijk helpt extra kennis. Natuurlijk bestaat er zoiets als een goede voorbereiding. En toch is er een verschil tussen voorbereiden en uitstellen. Voorbereiding brengt je dichter bij actie. Uitstel schuift actie steeds verder voor zich uit. Wie zichzelf eerlijk observeert, herkent dat verschil onmiddellijk. Wanneer je voor de vierde keer extra informatie verzamelt zonder iets te implementeren, gaat het niet meer over leren. Wanneer je je strategie blijft verfijnen zonder een nieuw aanbod naar buiten te brengen, gaat het niet meer over voorbereiding. Wanneer je als sporter blijft zoeken naar het perfecte moment om een volgende stap te zetten, gaat het niet meer over optimalisatie. Dan gaat het over jezelf toestemming geven om niet te beginnen. 

De realiteit is dat bijna niemand zich volledig klaar voelt voor een belangrijke of een nieuwe stap. En dan wordt zelfs zelfvertrouwen een potentieel excuus. Dan zeggen we niet langer: "Ik heb nog niet genoeg informatie", maar "Ik geloof er nog niet voldoende in." Dat klinkt verstandig en toch is het resultaat vaak hetzelfde: er gebeurt niets… Dat betekent niet dat vertrouwen onbelangrijk is. Integendeel, geloof in eigen kunnen kan een krachtige brandstof zijn. Het kan mensen net over de streep trekken om iets te proberen waarvan ze voordien dachten dat het onmogelijk was. Vertrouwen wordt echter een probleem wanneer het verandert van een hulpmiddel in een voorwaarde. Wie wacht tot hij zeker weet dat het zal lukken, stelt zichzelf immers een voorwaarde die niemand kan vervullen.

Mensen die hun doelen bereiken beschikken daarom niet noodzakelijk over meer kennis of vertrouwen. Vaak zijn ze gewoon bereid om te starten terwijl nog niet alle lichten op groen staan. Ze accepteren dat onzekerheid deel uitmaakt van het proces. Misschien is de meest confronterende vraag wel deze: wat ontbreekt er vandaag werkelijk om een eerste stap te zetten? Ambitieuze mensen hebben doorgaans geen tekort aan ideeën, plannen of mogelijkheden, ze beschikken vaak al over veel meer dan ze denken. Wat hen tegenhoudt, is niet wat ze nog missen, maar het geloof dat ze eerst nog iets extra nodig hebben voordat ze mogen beginnen. Die voorwaarde, weet je wel. Soms zijn de grootste obstakels niet de omstandigheden waarin we ons bevinden, maar zijn het de verhalen die we onszelf vertellen om nog wat langer te wachten. En terwijl we wachten op het perfecte moment, passeert het enige moment waarop iets werkelijk kan veranderen: het moment waarop we beginnen. 

Liefs,
Ine