Wat als we stress omarmen

Niets is zo menselijk als stress en toch behandelen velen onder ons stress alsof het een vijand is die koste wat kost bestreden moet worden. Maar wat als stress niet het probleem is, maar juist een signaal dat je op het punt staat te groeien? Wat als stress geen blokkade vormt, maar een uitnodiging is om sterker te worden dan je gisteren was?

Ik moest daar onlangs aan denken toen mijn schoonzoon zich voorbereidde op zijn praktijkexamen sprint-zwemmen. Hij is reeds gebrevetteerd redder, het zwemmen an sich vormt dus geen probleem. Wat voor hem wel een probleem was, was de staat van het zwembad. Tijdens de uren voorafgaand het examen was immers het enige waarover hij kon praten alles wat er niet goed was aan dat zwembad. Voornamelijk ook het ondiepe stuk waar het tijdens een vorig examen op het keerpunt bijna mis ging omdat hij met zijn benen de bodem had geraakt, dat wilde hij absoluut vermijden. Zijn hoofd draaide overuren, zoals dat bij velen van ons gebeurt wanneer we iets moeten presteren. Hij vroeg me wat hij met die stress moest aanvangen.

'Wanneer je leert te luisteren naar wat stress je probeert te vertellen, dan leer je naar stress te kijken als een bondgenoot in plaats van als een vijand.'

Ik legde hem uit dat er twee zones zijn waarin we kunnen functioneren: de comfortzone en de stresszone. In de comfortzone voelt alles veilig, voorspelbaar en beheersbaar. Maar daar gebeurt weinig dat ons echt vooruithelpt. De stresszone daarentegen is spannend, ongemakkelijk en soms zelfs beangstigend. Toch is het precies daar dat groei ontstaat. Stress hoeft daarom dus niet negatief te zijn. Het is vaak een teken dat je iets doet dat ertoe doet. 

Mijn schoonzoon luisterde aandachtig naar wat ik erover te vertellen had en kwam na het afleggen van zijn examen trots vertellen hoe hij het had aangepakt: terwijl zijn medestudenten elkaar verder aan het oppoken waren over hoe zenuwachtig ze zich voelden, bedacht hij voor zichzelf dat de stress die hij nu voelde misschien gewoon een leermoment is. En, zei hij er voor zichzelf bij, misschien kom ik hier sterker uit. En dat deed hij. Hij zwom zijn examen met volle focus, verbrak zijn eigen record (het was meteen ook een zeer scherpe tijd in verhouding met de andere tijden) en stapte het zwembad uit met een trots die veel verder ging dan het resultaat. Hij had niet alleen een examen afgelegd, maar ook een mentale drempel overwonnen.

Als mens hebben we vaak de neiging om stress te zien als een teken van zwakte. Maar stress is geen bewijs dat je faalt. Het is een signaal dat je grenzen verlegt, dat je investeert in jezelf, dat je bereid bent risico te nemen om te groeien. En ambitieuze mensen willen graag groeien, toch? Op momenten zoals mijn schoonzoon er één ervoer, is de kunst dus niet om stress te vermijden, maar om ze te omarmen. Om te erkennen dat ze je scherp maakt, wakker houdt, en je dwingt om te focussen op wat echt belangrijk is. Wanneer je leert te luisteren naar wat stress je probeert te vertellen, dan leer je naar stress te kijken als een bondgenoot in plaats van als een vijand. 

Dus de volgende keer dat je hart sneller klopt voor een belangrijke pitch, wedstrijd of presentatie, vraag jezelf dan niet af hoe je de stress kunt wegduwen. Vraag jezelf af wat ze je wil laten zien. Misschien sta je wel op het punt om een nieuwe versie van jezelf te ontmoeten.

Wil je graag onder begeleiding leren wat je kan doen als stress je op belangrijke momenten te veel is, bekijk dan zeker eens het Performance Programma – In2Me of neemt meteen contact met me op en we bekijken het samen even verder.

Liefs,
Ine